De stervende Maria Magdalena van Melchior de la Mars brengt een heilige op het toneel die balanceert tussen dood en extase. Haar gezicht verraadt een moment waarin lichamelijke en spirituele overgave nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden zijn. In de geladen beeldtaal van de Contrareformatie wordt haar sterven een zorgvuldig geënsceneerd tafereel, bedoeld om de toeschouwer mee te slepen in een spel van emotie en identificatie. Vier eeuwen later werkt dat nog steeds. Want de uitdrukking op haar gezicht laat een vraag achter die blijft nazinderen: is dit lijden, verlossing… of iets daartussenin?